X
تبلیغات
رایتل

سایه سار مهربانی
 
قالب وبلاگ
لینک دوستان
.
 


گاهی فراموشم میشه که چیزهایی رو که به دیگران میگفتم خودم اجراشون کنم. دوستم، هانی، گاهی بهم میگه رها تو که خودت سر فلان قضیه فلان سخنرانی رو برام کردی که کلی دلگرمم کرد و باعث شد برم جلو حالا خودت... آره راست میگی. من همون رها هستم. باید بیشتر به خودم نزدیک شم تا تمام ایمانی که به خودم دارم برگرده. با درک عمیق بهتر بتونم خودم و زندگیمو منیج کنم. کمااینکه با این سبک و سیاق موثرتر هم خواهم بود. بعد از این همه کانفیوژن بالاخره راهش رو پیدا میکنم.


                        


علی آبله مرغون گرفته دیروز زنگ زدم خونه شون خودش گوشی رو برداشت. بهش گفتم که نخارونی عمه ها زخماتو . در حالی که جوابو حفظ بود و گفت اگه بخارونم؟ منم گفتم به خون میفته قربونت برم و خودش هم اضافه کرد که جاش هم میمونه.چقدر پسر مودبی شده با مامانش که صحبت کردم گفت نمیدونی چه فیلمی در آورده و با جوش هاش صحبت میکنه و بهشون میگه که اذیتش نکنند و اینکه دوستشون داره. به مامانش گفته ازم فیلم بگیر و برای کل فامیل پیغام گذاشته با چه سوز و گدازی اونم. ازمون خواسته که باهاش تماس بگیریم و احوال زخمهاش رو بپرسیم. بچه ام دچار دپرشن مفرط شده. دلم خواست بود پیشم بغلش میکردم. 



علی پسر داداشمه؛ کوچکترین نوه خانواده و در حال حاضر تنها نوه که پسره. ۵ سالشه. مامان من خیلی پسر دوست داره و هر کدوم از دختر یا عروسهاش باردار میشدند ته دلش دوست داشت که جنین دختر نباشه. اما از اونجایی که خدا جون به علاقه شدید مامان جان ما به دختر پی برده بود  فی الفور هر چی دختر تو دیار آیندگان دم دستش بود تالاپی مینداخت تو دامنش و مامان هم همش سجده شکر به جا می آورد.

جاتون خالی داداش بزرگه ام ۳تا، خواهر بزرگم ۳تا ، اون یکی خواهرم ۲تا دختر دارند اونم چه دسته گلهایی یک از یک زیباتر و ملوس تر. مامان میگه سفره بندازم دخترامو بشونم پای سفره تا خود آمریکا میرسه. البته من خیلی مودبانه این سخن مامان رو ایراد نمودم. بی خیال  که اصل سخن چیه مفهوم کلیش همینه که گفتم. تازه شم نیکا هم که کوچکترین عضو خانواده و نتیجه مامان که معرف حضور همه هست. وقتی دور هم جمع میشیم(البته اگه اختلافها و مسافتها بهمون مجال بدن) همهمه خیلی باحالی میشه یه عالم دختر اونم چه دخترای باکمالاتی! به قول مامان بزرگ نمره یک! زمانی که دانشجو بودم وقتی میومدم خونه همه بچه ها و عروس ها و نوه ها دورمون جمع میشدند و دختر خاله ام هم که با هم همسنیم به جمعمون اضافه میشد. مامان بزرگ سردسته این سلسله بود بزرگ همه مون. تا دیروقت بیدار میموندیم و حتی موقع خواب هم پچ پچ و خنده های قایمکی مون امون رو از مامان میگرفت و با صدای اعتراض آمیز و دوست داشتنیش که از بچگی همینطوری دعوامون میکرد میغرید که: بخوابید دیگه و این ما رو تحریک میکرد که بیشتر سر و صدا کنیم. چرا؟ ... نمیخوام حسرت اون روزها رو بخورم میخوام خاطره اش رو آکبند و زلال تو ذهنم نگه دارم و با مرورش بسی محظوظ گردم. 

ـ دوست داشتم عکس بچه ها رو میذاشتم همرام نیست متاسفانه شاید بعدا اضافه کردم

[ پنج‌شنبه 30 دی‌ماه سال 1389 ] [ 09:31 ق.ظ ] [ رها ]

 امروز با سوسن جون(همکارم) چایی خوردیم و یکم حرف زدیم چقدر دلم میخواست با یکی اینطوری حرف میزدم چقدر دلش صافه و زلال. چقدر خودمونیه و ساده. چقدر هم نکته مشترک پیدا کردیم. یکی از این نکات مشترک یکی از دوستان مشترکمون بود. گفتم اومده بودم اینجا ایشون از اولین کسانی بودند که من باهاشون رابطه برقرار کردم و اتفاقا خیلی دوستشون دارم. خیلی بی پیرایه صحبت میکنند. اتفاقا زمینه آشنایی من با آقای جعفریان رو هم ایشون باعث شد. سوسن جون خیلی خوشحال شد. خیلی فرصت چالش نداشتیم اما باز هم خوب بود. همش هم از یبوست نیکا شروع شد! و میز گردی در همین خصوص...چند دقیقه پیش هم مرضی زنگ زده خوشحال که خاله شکمش کار کرد... خدا رو شکر. کشت ما رو این نیکا. وحید، مریم همه آماده باش بودند که نیکا خانوم ن...ه حالا که ر...ه همه خوشحالند و به قول مرضی برید خوشحالی کنید. الهی فداش شم وقتی با مامانیش صحبت میکنم همیشه یه صدایی از خودش در میاره ابراز وجود میکنه.


یهو یاد سالن مولاژ افتادم ... یاد مژگان افتادم که اونجا میرفتند درس میخوندند... یاد همکلاسیش و اینکه کاش یه خبری از مژگان داشتم و سیما... کاش پیداشون میکردم. باید دنبال نشونه ها رو بگیرم. دنبال دو تا خانم مهندس خوشگل میگردم. خیلی وقته گمشون کردم هیچ نشونه خاصی ندارم اما چرا انگار میشه یه کارایی کرد. پیداشون کردم خبرتون میکنم.


دلم خواست یه داستان کوتاه بذارم. یه داستان کوتاه ایندفعه از آنتوان چخوف.


آنیوتا

آنتوان پاولویچ چخوف

برگردان احمد گلشیری

                                    



  استپان‌ کلوچکف‌، دانشجوی‌ سال‌ سوم‌، توی‌ ارزان‌ترین‌ اتاق‌ یک‌مجتمع‌ بزرگ‌ آپارتمانی‌ مبله‌ می‌رفت‌ و می‌آمد و سرگرم‌ حاضر کردن‌درس‌ آناتومی‌ بود. دهانش‌ خشک‌ شده‌ بود و پیشانی‌اش‌ از فرط تلاش‌بی‌وقفه‌ برای‌ به‌ خاطر سپردن‌ مطالب‌ به‌ عرق‌ افتاده‌ بود.
   هم‌اتاقش‌، آنیوتا، دختری‌ بیست‌ و پنج‌ساله‌، سبزه‌، ریزاندام‌،لاغر، رنگپریده‌ با چشمان‌ خاکستری‌ روشن‌، جلو پنجره‌ای‌ نشسته‌ بودکه‌ شیشه‌هایش‌ را نقش‌ و نگار شبنم‌های‌ یخزده‌ پوشانده‌ بود. پشتش‌را خم‌ کرده‌ بود و با نخ‌ قرمز یقه‌ پیراهن‌ مردی‌ را برودری‌دوزی‌می‌کرد. در کارش‌ عجله‌ای‌ نشان‌ نمی‌داد. ساعت‌ دیواری‌ راهروخواب‌آلود دو ضربه‌ نواخت‌. .....

..... با وجود این‌، اتاق‌ را برای‌ صبح‌ سر وسامان‌ نداده‌ بودند، لباس‌های‌ خواب‌ مچاله‌ شده‌ بود; بالش‌ها،کتاب‌ها و لباس‌ها همه‌ جا پر و پخش‌ بود. روی‌ سطل‌ بزرگ‌ پسابی‌ که‌لبالب‌ از کف‌ صابون‌ بود، ته‌سیگارهای‌ زیادی‌ شناور بود و آت‌ وآشغال‌های‌ کف‌ اتاق‌ گویی‌ به‌عمد روی‌ هم‌ تلنبار شده‌ بود.

کلوچکف‌ تکرار کرد: «ریه‌ راست‌ از سه‌ قسمت‌ تشکیل‌ شده‌...حدود آن‌: قسمت‌ قدامی‌، در جداره‌ داخلی‌ قفسه‌ صدری‌، به‌ دنده‌چهارم‌ یا پنجم‌ می‌رسد; از پهلو به‌ دنده‌ چهارم‌ و از پشت‌ به‌ استخوان‌کتف‌... .»

کلوچکف‌ چشمانش‌ را به‌ سقف‌ دوخت‌ و سعی‌ کرد آنچه‌ راخوانده‌ مجسم‌ کند، و چون‌ نتوانست‌ تصویر روشنی‌ پیش‌ نظر بیاورد،دستش‌ را بالا آورد تا از روی‌ جلیقه‌ دنده‌های‌ فوقانی‌اش‌ را لمس‌ کند.

گفت‌: «این‌ دنده‌ها حال‌ کلیدهای‌ پیانو را دارند. آدم‌ اگر می‌خواهدگیج‌ نشود باید به‌ نحوی‌ دانه‌دانه‌شان‌ را بشناسد. برای‌ این‌ کار یا بایداسکلت‌ دم‌ دست‌ آدم‌ باشد یا یک‌ بدن‌ زنده‌... آهای‌، آنیوتا، بگذارببینم‌ اوضاع‌ از چه‌ قرار است‌.»

آنیوتا دوختنی‌اش‌ را زمین‌ گذاشت‌، بلوزش‌ را درآورد و خودش‌ راراست‌ گرفت‌. کلوچکف‌ اخم‌ کرد، روبه‌رویش‌ نشست‌ و شروع‌ به‌شمردن‌ دنده‌ها کرد.

«اوهوم‌... دنده‌ اول‌ را نمی‌شود پیدا کرد، پشت‌ استخوان‌ کتف‌است‌ ... این‌ یکی‌ حتما دنده‌ دوم‌ است‌ ... آره‌... این‌ سومی‌ است‌...این‌ چهارمی‌ است‌... اوهوم‌!... آره‌... چرا وول‌ می‌خوری‌؟»

«آخر، انگشت‌هاتان‌ یخ‌ کرده‌!»

«آرام‌ بایست‌... نترس‌، نمی‌میری‌. جم‌ نخور. این‌ حتما دنده‌ سوم‌است‌، پس‌... این‌ یکی‌ چهارمی‌ است‌... چقدر پوست‌ و استخوانی‌،اما آدم‌ نمی‌تواند دنده‌هایت‌ را پیدا کند. این‌ دومی‌ است‌... این‌ سومی‌است‌... انگار قاطی‌ شد... درست‌ معلوم‌ نیست‌... باید بکشم‌شان‌...قلم‌ من‌ کجاست‌؟»

کلوچکف‌ قلمش‌ را برداشت‌ و روی‌ سینه‌ آنیوتا خطوطی‌ موازی‌هم‌، در امتداد دنده‌ها، کشید.

 «عالی‌ است‌. حالا کار ساده‌ می‌شود... می‌شود فهمید جای‌هرکدام‌ کجاست‌. پاشو بایست‌!»

آنیوتا از جا بلند شد و چانه‌اش‌ را بالا برد. کلوچکف‌ شروع‌ کرد، باکشیدن‌ خط، جای‌ دنده‌ها را مشخص‌ کند. چنان‌ غرق‌ کار بود که‌ پی‌نبرد لب‌ها، بینی‌ و انگشتان‌ آنیوتا از سرما دارد کبود می‌شود. آنیوتامی‌لرزید و در عین‌ حال‌ می‌ترسید که‌ دانشجو به‌ صرافت‌ بیفتد و کار رانیمه‌تمام‌ بگذارد و بعد، احتمالا، در امتحان‌ مردود شود.

کلوچکف‌ که‌ کارش‌ تمام‌ شد، گفت‌: «حالا کاملا مشخص‌ است‌.همین‌طور بنشین‌ تا خطوط پاک‌ نشود، و من‌ هم‌ خوب‌ حالیم‌ بشود.»

 و دانشجو باز شروع‌ کرد توی‌ اتاق‌ قدم‌ بزند و پیش‌ خود مطالب‌ راتکرار کند. آنیوتا، با آن‌ خطوط سیاه‌ روی‌ سینه‌، حال‌ آدمی‌ را پیداکرده‌ بود که‌ خال‌ کوبیده‌ باشد. کز کرده‌ بود، از سرما می‌لرزید و توی‌فکر بود. معمولا خیلی‌ کم‌ حرف‌ می‌زد، همیشه‌ ساکت‌ بود و توی‌فکر بود...

 در طول‌ شش‌ هفت‌ سال‌ سرگردانی‌ و، از یک‌ اتاق‌ مبله‌ به‌ اتاق‌ مبله‌دیگر رفتن‌، با پنج‌ دانشجو مثل‌ کلوچکف‌، آشنا شده‌ بود. هر پنج‌ نفردرس‌شان‌ را تمام‌ کرده‌ بودند و وارد جامعه‌ شده‌ بودند; و البته‌، مثل‌آدم‌های‌ محترم‌ مدت‌ها پیش‌ فراموشش‌ کرده‌ بودند. یکی‌ از آن‌هاتوی‌ پاریس‌ زندگی‌ می‌کرد; دو نفر پزشک‌ شده‌ بودند; چهارمی‌ نقاش‌بود; و پنجمی‌ گفته‌ می‌شد که‌ استاد دانشگاه‌ شده‌ است‌. کلوچکف‌دانشجوی‌ ششم‌ بود... چیزی‌ نمی‌گذشت‌ که‌ او هم‌ درسش‌ را تمام‌می‌کرد و وارد جامعه‌ می‌شد. بی‌تردید، آینده‌ درخشانی‌ در انتظارش‌بود و احتمالا انسان‌ بزرگی‌ می‌شد. اما با این‌ وضع‌ که‌ نمی‌شد زندگی‌کرد; کلوچکف‌ نه‌ توتون‌ داشت‌ و نه‌ چای‌، و فقط چهار حبه‌ قندبرایش‌ مانده‌ بود. آنیوتا باید عجله‌ می‌کرد و برودری‌دوزی‌اش‌ را به‌آخر می‌رساند، می‌برد به‌ دست‌ زنی‌ می‌داد که‌ سفارش‌ آن‌ را داده‌ بودو آن‌وقت‌ با یک‌ ربع‌ روبلی‌ که‌ می‌گرفت‌ چای‌ و توتون‌ می‌خرید.

صدایی‌ از پشت‌ در گفت‌: «می‌شود بیایم‌ تو؟»

 آنیوتا به‌سرعت‌ یک‌ شال‌ پشمی‌ روی‌ شانه‌هایش‌ انداخت‌.فتیسف‌ نقاش‌ پا به‌ اتاق‌ گذاشت‌.

 فتیسف‌ مثل‌ حیوانی‌ وحشی‌، همان‌طور که‌ با آن‌ طره‌های‌ بلندموها که‌ تا روی‌ ابروها ریخته‌ بود، خیره‌ نگاه‌ می‌کرد، خطاب‌ به‌کلوچکف‌ گفت‌: «آمده‌ام‌ لطفی‌ در حقم‌ بکنی‌. آره‌، لطفی‌ در حقم‌بکنی‌ و آنیوتا را یکی‌ دو ساعت‌ در اختیارم‌ بگذاری‌. آخر، دارم‌ تابلومی‌کشم‌ و بدون‌ مدل‌ کارم‌ پیش‌ نمی‌رود.»

کلوچکف‌ موافقت‌ کرد: «البته‌، با کمال‌ میل‌، آنیوتا، بیا برو.»

آنیوتا زیر لب‌ آرام‌ گفت‌: «کارهایی‌ که‌ زمین‌ مانده‌ چه‌ می‌شود؟»

 مزخرف‌ نگو! این‌ بابا کاری‌ که‌ با تو دارد به‌خاطر هنر است‌، نه‌به‌خاطر چیزهای‌ پیش‌ پا افتاده‌. حالا که‌ می‌توانی‌ چرا کمکش‌نمی‌کنی‌؟»

 آنیوتا شروع‌ کرد به‌ لباس‌ پوشیدن‌.

 کلوچکف‌ گفت‌: «حالا این‌ تابلو چی‌ هست‌؟»

 «سایکی‌ است‌، موضوع‌ جالبی‌ است‌. اما، راستش‌، پیش‌ نمی‌ره‌.به‌ مدل‌های‌ مختلفی‌ نیاز دارم‌. دیروز یک‌ مدل‌ داشتم‌ که‌ پاهاش‌ آبی‌بود. پرسیدم‌: ,چرا پاهات‌ آبی‌ان‌؟، و او گفت‌، ,از جوراب‌هایم‌ رنگی‌شده‌اند.، تو هنوز داری‌ خرخوانی‌ می‌کنی‌! خیلی‌ خوشبختی‌! چه‌حوصله‌ای‌ داری‌!»

 «طب‌ کاری‌ است‌ که‌ آدم‌ بدون‌ خرخوانی‌ نتیجه‌ نمی‌گیرد.»

 «اوهوم‌... عذر می‌خواهم‌، کلوچکف‌، تو راستی‌راستی‌ مثل‌ خوک‌زندگی‌ می‌کنی‌! توی‌ آشغالدانی‌ داری‌ دست‌ و پا می‌زنی‌!»

 «منظورت‌ چیست‌! من‌ چاره‌ای‌ ندارم‌... ماهی‌ دوازده‌ روبل‌ که‌پدرم‌ بیش‌تر برایم‌ نمی‌فرستد، و با این‌ مبلغ‌ هم‌ نمی‌شود خوب‌زندگی‌ کرد.»

نقاش‌، که‌ با احساس‌ انزجار ابرو در هم‌ کرده‌ بود، گفت‌: >خوب‌،آره‌... آره‌... اما با وجود این‌ تو بهتر هم‌ می‌توانی‌ زندگی‌ کنی‌. آدم‌تحصیل‌کرده‌ وظیفه‌ دارد که‌ خوش‌سلیقه‌ باشد، عاشق‌ زیبایی‌ باشد،غیر از این‌ است‌؟ آن‌وقت‌ این‌جا معلوم‌ نیست‌ چه‌ جای‌ لجن‌مالی‌است‌! این‌ تختخواب‌، این‌ سطل‌ پساب‌، این‌ کثافت‌ها... آن‌ ظرف‌های‌نشسته‌... گندش‌ را بالا آورده‌ای‌!»

دانشجو با حال‌ گیج‌ و منگ‌ گفت‌: «راست‌ می‌گویی‌، اما آخر آنیوتاامروز دستش‌ نرسیده‌ تمیزکاری‌ کند; صبح‌ تا حالا دستش‌ بند بوده‌.»

پس‌ از رفتن‌ نقاش‌ و آنیوتا، کلوچکف‌ روی‌ کاناپه‌ دراز کشید وهمان‌طور درازکش‌ شروع‌ به‌ حاضر کردن‌ درس‌ کرد; سپس‌ تصادفاخوابش‌ برد، ساعتی‌ بعد که‌ بیدار شد سرش‌ را روی‌ مشت‌هایش‌گذاشت‌ و با حالی‌ اندوهگین‌ توی‌ فکر فرو رفت‌. به‌ یاد حرف‌ نقاش‌افتاد که‌ گفته‌ بود آدم‌ تحصیل‌کرده‌ وظیفه‌ دارد خوش‌سلیقه‌ باشد ودور و اطرافش‌ به‌راستی‌ برایش‌ مهوع‌ و مشمئزکننده‌ بود. آینده‌اش‌ را،همان‌طور که‌ در ذهنش‌ بود، در نظر آورد. به‌ یاد زمانی‌ افتاد که‌، دراتاق‌ مشاوره‌، بیمارانش‌ را می‌بیند و در اتاق‌ ناهارخوری‌ بزرگی‌ درمصاحبت‌ همسرش‌، که‌ خانمی‌ به‌ تمام‌ معناست‌، چای‌ می‌نوشد. وحالا این‌ سطل‌ پساب‌ که‌ ته‌ سیگارها تویش‌ شناور بود حالش‌ را به‌ هم‌می‌زد. آنیوتا هم‌ پیش‌ نظرش‌ آمد، چهره‌ای‌ بی‌نمک‌، نامرتب‌،ترحم‌انگیز... و عزمش‌ را جزم‌ کرد که‌، به‌ هر قیمتی‌ هست‌، بی‌درنگ‌از او جدا شود.

 وقتی‌ آنیوتا از خانه‌ نقاش‌ برگشت‌ و کتش‌ را درآورد، کلوچکف‌ ازجایش‌ بلند شد و به‌طور جدی‌ گفت‌:

 «نگاه‌ کن‌، دختر خوب‌... بگیر بنشین‌ و گوش‌ بده‌ چه‌ می‌گویم‌. ماباید جدا بشویم‌! راستش‌، من‌ دیگر نمی‌خواهم‌ با تو زندگی‌ کنم‌.»

 آنیوتا خسته‌ و کوفته‌ از خانه‌ نقاش‌ برگشته‌ بود. در آن‌جا در نقش‌مدل‌ آن‌قدر روی‌ پا ایستاده‌ بود که‌ رنگ‌ به‌ چهره‌اش‌ نمانده‌ بود،چشمانش‌ گود افتاده‌ بود و چانه‌ نوک‌درازش‌ درازتر شده‌ بود. درجواب‌ حرف‌های‌ دانشجو چیزی‌ نگفت‌، فقط لب‌هایش‌ شروع‌ به‌لرزیدن‌ کرد.

 دانشجو گفت‌: «به‌ هر حال‌، ما هرچه‌ زودتر باید از هم‌ جدا بشویم‌.تو دختر خوب‌ و نازی‌ هستی‌; بی‌عقل‌ نیستی‌، درک‌ می‌کنی‌... .»

آنیوتا کتش‌ را پوشید و بی‌آن‌که‌ حرفی‌ بزند برودری‌دوزی‌اش‌ راتوی‌ کاغذ پیچید، سوزن‌ و نخ‌هایش‌ را برداشت‌. سپس‌، توی‌ طاقچه‌پنجره‌، چشمش‌ به‌ چهار حبه‌ قندی‌ افتاد که‌ لای‌ کاغذ پیچیده‌ شده‌بود، آن‌ را هم‌ برداشت‌ و کنار کتاب‌ها روی‌ میز گذاشت‌.

با لحنی‌ آرام‌ و همان‌طور که‌ رویش‌ را برمی‌گرداند تا اشک‌هایش‌دیده‌ نشود، گفت‌: «این‌ هم‌... قندهاتان‌... .»

 کلوچکف‌ پرسید: «حالا چرا اشک‌ می‌ریزی‌؟»

 با ناراحتی‌ توی‌ اتاق‌ قدم‌ می‌زد، سپس‌ گفت‌:

 «تو راستی‌راستی‌ دختر عجیبی‌ هستی‌... راستش‌، ما باید از هم‌جدا بشویم‌. برای‌ همیشه‌ که‌ نمی‌توانیم‌ با هم‌ زندگی‌ کنیم‌.»

دختر چیزهایش‌ را جمع‌ کرد و سرش‌ را برگرداند تا خداحافظی‌کند. کلوچکف‌ دلش‌ به‌ حال‌ او سوخت‌. پیش‌ خود فکر کرد: «چطوراست‌ یک‌ هفته‌ دیگر هم‌ بگذارم‌ بماند؟ ممکن‌ است‌ خودش‌ بخواهدبماند و آخر هفته‌ می‌گویم‌ برود.» و خشمگین‌ از این‌که‌ ضعف‌ نشان‌داده‌ بود، با خشونت‌ داد زد:

«بیا، چرا همین‌طور آن‌جا ایستاده‌ای‌؟ اگر می‌خواهی‌ بروی‌ برو واگر دلت‌ نمی‌خواهد، کتت‌ را در بیاور و بمان‌! می‌توانی‌ بمانی‌!»آنیوتا آرام‌ و دزدانه‌ کتش‌ را درآورد، بعد بینی‌اش‌ را هم‌ دزدانه‌گرفت‌ و، بی‌آن‌که‌ سروصدا کند، سر جای‌ همیشگی‌اش‌، روی‌چهارپایه‌ کنار پنجره‌، نشست‌.

دانشجو کتاب‌ درسی‌اش‌ را برداشت‌ و شروع‌ کرد ازین‌ گوشه‌ اتاق‌به‌ آن‌ گوشه‌ برود و بیاید. گفت‌: «ریه‌ راست‌ از سه‌ قسمت‌ تشکیل‌شده‌: قسمت‌ قدامی‌، در جداره‌ داخلی‌ قفسه‌ صدری‌، تا دنده‌ چهارم‌یا پنجم‌ می‌رسد... .»

توی‌ راهرو یک‌ نفر نعره‌ می‌زد: گریگوری‌، این‌ سماور که‌ بی‌آب‌مانده‌!»


http://www.pakdelan.mihanblog.com/




[ شنبه 25 دی‌ماه سال 1389 ] [ 01:56 ب.ظ ] [ رها ]

اومدم

هنوز همه چی مرتب نیست. اما برگشتیم سر جامون. یه سری تعمیرات داشتیم. چشمتون روز بد نبینه گچ سقف ریخته بود پایین. حالا خدا رو شکر کسی نبود؛ جمعه این اتفاق افتاد. ولی تصور کنید وقتی سقف ریخت خیلی صحنه دهشتناکی بود(رفتیم تو ضبط شده های دوربین نگاه کردیم) یه تیکه بزرگ گچ افتاد رو صندلی من. به هر حال به خیر گذشت. 


                  


دوازده سال از روی نبودنت گذشت و رفت. تو همچنان بدون درد خوابیدی. چقدر خوشحالم که دیگه نفسهات رو با درد نمیکشی. چقدر خوشحالم که سرفه های خس خس دار امون نفست رو نمیبره و سیاه و کبودت نمیکنه. سلولهای ریه ات چه خوبه که دیگه بی مهابا زیاد نمیشن و متاستاز نمیدن. نبودنت رو اما دوست ندارم. دلتنگت میشم خوب. گاهی دلم لک میزنه برای خنده هات و طنز گویی هات. دلم میخواد مثل قدیما بشینم کنارت آروم و ساکت و با رگهای روی مچ دستت بازی کنم و مدتها از در رفتن اونها زیر انگشتام سرگرم شم. تو هم با عشق نگام کنی و هیچی نگی.

آخرین دیدارمون رو یادم نمیاد آخه من نبودم وقتی تو برای همیشه همه مون رو ترک کردی. همیشه دوست داشتم بودم. یه دنیا حرف و خاطره و حسرت؛ عکسامون و یک صفحه از تقدیرنامه پایان نامه ام که هر زمان بهش نگاه میکنم بغض میکنم و اشک جلوی دیدم رو میگیره:

تقدیم به عزیزترین عزیز سفر کرده ام

پدر


[ چهارشنبه 22 دی‌ماه سال 1389 ] [ 03:14 ب.ظ ] [ رها ]

اگه بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه... بارون زد.

رها هم بهتره و دیروز اتفاقا کلی خندیدم ویزیتور یکی از شرکتها اومده بود که من ازش خیلی خوشم میاد و خیلی دختر دوست داشتنی و خانمیه. ابتدا در مورد کاری با هم صحبت کردیم و... بعدشم دو سه دقیقه در مورد خودمون. نه که فکر کنید در مورد شوهرانمون ها نه چه معنی میده آدم تو محل کار در مورد شوهران صحبت کنه. در مورد کچلی،سفید شدن موها و شکم برآمده شون هم هیچ صحبتی به میان نیومد. خیالتون راحت البته به من چه که خیالش رو راحت کنم و بگم که اینا همش خوش تیپیه و مهم نیست تو به خودت برس و اون هم نگفت که ما بیشتر به چشم بیایم بهتره و از این جور حرفها. بعدشم کلی قربون همدیگه رفتیم. و حالا این وسط آقای(ف) هم کنجکاو که ما به چی این همه میخندیم و من هم جدی بعد از رفتن خانم (ه) گفتم که حرف زنونه بود تازه خود آقای (ف) که سوژه اصلی خنده بود وسط صحبتهای جدی و کاری ما که در حین انجام کارش آوازهای هندی به قول خودش لاوش رو زمزمه میکرد. من هم خودم رو کنترل میکردم که نخندم. خانم (ه) هم به روی خودش نمی آورد


Black swan



و اما ُُُُُُ ُقوی سیاهُ ُ.wow...WOW...wow دیروز فیلم black swan یا همون قوی سیاه رو دیدم.

وه که چقدر دوست داشتمش. البته ناتالی پورتمن از هنرپیشه هایی هست که خیلی بهش علاقمندم خیلی و کارهاش رو هم خیلی دوست دارم. از همون پروفشنالیست یا همون لئون تا آخرین کاری که من ازش دیدم و همین قوی سیاه بود. هم میمیک چهره اش رو خیلی دوست دارم که خیلی خاص و دوست داشتنی و به نظرم بی نقصه و هم بازیش رو. به نظرم شخصیت جذاب و خاصی هم داره. با یه غرور خاص(شاید نشه گفت غرور) که من خیلی دوست دارم این مدل غرور رو در خانم ها. متولد 19 جون 1981 (خردادیه این عزیز دل من!) در اسرائیل هست. پدرش یه دکتر اسرائیلیه و مادرش هم یه هنرپیشه از اوهایو. 


                                     

در این فیلم که محصول 2010 هست و ساخته دارن آرونوفسکی(کارگردان کشتی گیر). آرنوفسکی این فیلم خود را یک نوع ادای دین به هنر باله میداند. ناتالی پورتمن هم یکسال شبانه روز به طور مداوم به تمرین باله پرداخت و اصلا هم بدل جاش کار نمیکرد. ناتالی پورتمن که در فیلم نامش نینا هست دچار نوعی وسواس شدید فکری است و به خاطر نقشی که قرار است در یک نمایش (نقش قوی سفید و سیاه) بگیرد خود را یک قو میپندارد(دختر قو).

نینا دختر جوونیه که با مادر سختگیرش زندگی میکنه و خیلی تمرین های باله شو جدی میگیره. مادر آرزوهای تحقق نیافته اش رو در دخترش جستجو میکنه. نینا نقش قوی سفید و سیاه رو در نمایش دریاچه قو(اثر چایکوفسکی) موفق میشه بگیره.


نمایش دریاچه قو



                  

دختر زیبا رویی طلسم میشه و به شکل قوی سفید در میاد و فقط عشق میتونه طلسمشو باطل کنه. حالا شاهزاده ای که قراره عاشق قوی سفید شه رو یک قوی سیاه فریبنده و زیبا اغوا میکنه. قوی سفید هم از ناراحتی خودش رو میکشه و پایانی غمناک برای این قصه رقم میخوره.


                               



                             

توماس مدیر شرکت باله، نینا رو جایگزین بث (بالرین شماره یک قبلی این شرکت باله) میکنه و نینا که خیلی گرفتن این نقش براش مهم بوده بهترین سعی خودش رو میکنه. اما توماس همچنان شک داره که نینا بتونه نقش هر دو تا قو رو که یکی(سفید) یه جورایی معصوم و فرشته گونه و دیگری سیاه و اغواگر و شیطانی است رو خوب اجرا کنه. مرتب هم بهش تاکید میکنه که خودت رو رها کن و اینقدر سخت نگیر و خودت باش. نینا میخواد بی نقص و کامل باشه و واقعا به خودش سخت میگیره و از نظر فکری دچار وسواس و توهم های خاصی میشه.


                       

مادرش هم که کماکان دختر را تحت کنترل خودش داره. حتی از نظر جنسی هم نینا محتاط و خاصه. توماس بارها ازش میخواد که زندگی کنه و رهاتر کنه خودشو.


                           


لی لی هم دختریه که تازه به اونها ملحق شده و برعکس نینا دختری سرزنده و البته بالرین خیلی موفقیه. توماس تصمیم میگیره تمرینهای نینا رو به لی لی هم بده تا در صورت لزوم و نبود نینا جایگزین اون بشه و این مسئله فشار روحی دوچندانی رو به نینا تحمیل میکنه.


                       

تمام زندگی نینا تو این نقش خلاصه میشه. و...


فیلم قوی سیاه با ۱۲ نامزدی در رشته‌های گوناگون از جمله بهترین کارگردان سال برای دارن آرنوفسکی، بهترین بازیگر زن نقش اول (ناتالی پورتمن) و بهترین بازیگر زن نقش مکمل (میلا کونیس)، در صدر فهرست نامزدهای جوایز انجمن منتقدین سینمایی رسانه‌های آمریکا (BFCA) قرار گرفت که بیشترین تعداد نامزدی جوایز برای یک فیلم در تاریخ اهدای جوایز این انجمن به‌شمار می‌رود.



                            



[ چهارشنبه 15 دی‌ماه سال 1389 ] [ 11:37 ق.ظ ] [ رها ]

عجب بداخلاق شدی رها تو این روزها امروز میلاد رو دعوا کردم. بچه صداش در نمیومد. اول صبحی سر قفل کشوم چه بلبشویی راه انداختم(دقیق همین ریختی شدم). وای

سریع آقای ف به تاسیسات زنگ زد و یه ربع بعد قفل کشوم درست شده بود. چقدر حساس شدم من و بهونه گیر. طفلک آقای ف من که اینطوری از دست بچه ها عصبی میشم خیلی ناراحت میشه رفته بود  لیوان خودش که خیلی دوستش داره رو شسته بود و توش برام چایی ریخته بود. مرد خیلی خوش قلب و مهربونیه. رها به خاطر بچه ها هم که شده یکم آروم باش تو بهم بریزی دیگه هیچی. آخه من به طور معمول خوش خنده و بگو بخندم و نمیذارم کسی از دستم ناراحت شه. البته از دل میلاد در آوردم همین حالا هم یه ماجرای بامزه تعریف کردم از کلمه های بامزه ای که مامان بزرگ به کار میبرد و ما از خنده روده هامون بهم گره میخوردند. خوب بچه است یه کارهایی میکنه؛ یه بچه بازی هایی درمیاره اما داداش کوچولوی خودمه. گاهی گوشش رو بپیچونم بد نیست. مامانش هم از دوستان خوب منه و همین جا کار میکنه (نه توی قسمت ما) خودش گفت اگه اذیتت کرد گوشش رو میخ کن بکوبون به دیوار.

الان یکم بهترم. اما باز به یاد سوت و کوری وبلاگ ها می افتم کماکان دلم میگیره. اما کار دل رها از این حرفها گذشته. دل رها از بس گرفت و تنگ شد دیگه سنگ شده انگار. نه سنگ نشده اشتباه گفتم هیچوقت سنگ نمیشه تنها سرمایه با ارزش رها همین دل هست. بهتره بگم محکم شدم؛ قوی شدم و تحملم بیشتر شده.

            


همچنان خیلی از بچه ها رو موضع خودشون پافشاری میکنند. جناب شهریار هم که کماکان موضع خدانگهداری خود را دارند. اما خوشحالم خوشحالم که میبینم کسانی هستند که اینقدر در قلب دوستانشون جا باز کردند و این خیلی از نظر من با ارزشه و اینکه میدونم همیشه و همه جا کرگدن محبوب بوده و هست. به نظرم باید به همچین انسانهایی افتخار کرد و خودشون و قلب پاکشون رو ارج گذاشت. ایشون خودشون با توجه به شرایط بهترین تصمیم رو گرفتند و حتما این تصمیم قابل احترامه. این دوستیها که تموم نمیشه. اثری که روی دل و ذهن دوستان گذاشته شده پاک شدنی نیست و این با ارزشه. باز هم گفتم محسن به دل حکومت میکنه.

جناب باقرلو هر جا که هستید موفق و همچنان زلال باشید.





[ دوشنبه 13 دی‌ماه سال 1389 ] [ 10:28 ق.ظ ] [ رها ]

بعد از مدتها هوس داستان کوتاه گذاشتن در وبلاگم به سرم زد و باز چه کسی بهتر از صادق چوبک فقید. سعی میکنم دستکم هر ماه یک داستان کوتاه بذارم اینجا تا با هم بخونیم.


  همراه"به شیوه ای دیگر


                                


دوتا گرگ بودند که از کوچکی با هم دوست بودند و هر شکاری که به چنگ می‌آوردند با هم می‌خوردند و تو یک غار با هم زندگی می‌کردند، یک سال زمستان بدی شد و بقدری برف رو زمین نشست که این دو گرگ گرسنه ماندند. چند روزی به انتظار بند آمدن برف تو غارشان ماندند و هر چه ته مانده لاشه شکارهای پیش مانده بود خوردند که برف بند بیاید و پی شکار بروند. .....

..... اما برف بند نیامد و آن‌ها ناچار بدشت زدند. اما هر چه رفتند دهن گیره‌ای گیر نیاوردند. برف هم دست بردار نبود و کم‌کم داشت شب می‌شد و آن‌ها از زور سرما و گرسنگی نه راه پیش داشتند نه راه پس.

 یکی از آن‌ها که دیگر نمی‌توانست راه برود به دوستش گفت: «چاره نداریم مگه اینکه بزنیم به دِه.»

 ـ «بزنیم بده که بریزن سرمون کله مون کنن؟»

 ـ «بریم به اون آغل بزرگه که دومنه‌ی کوهه، یه گوسفند ور داریم در بریم.»

 ـ «معلوم میشه مُخت عیب داره. کی آغلو تو این شب برفی تنها می‌ذاره. رفتن همون و زیر چوب و چماق له شدن همون. چنون دخلمونو بیارن که جّدمون پیش چشمون بیاد.»

 ـ «تو اصلا ترسویی. شکم گشنه که نباید از این چیزا بترسه.»

 ـ «یادت رفته بابات چجوری مُرد؟ مثه دزّ ناشی زد به کاهدون، و تکه گنده‌هش شد گوشش.»

 ـ «بازم اسم بابام آوری؟ تو اصلا به مرده چکارداری؟ مگه من اسم بابای تو رو میارم که از بس خر بود یه آدمیزاد مفنگی دسّ آموزش کرده بود برده بودش تو ده که مرغ و خروساشو بپاد و اینقده گشنگی بش داد تا آخرش مرد و کاه کردن تو پوسّتش و آبرو هر چی گرگ بود برد؟»

 ـ «بابای من خر نبود. از همه دوناتر بود. اگه آدمیزاد امروز روزم بمن اعتماد می‌کرد؛ می‌رفتم باش زندگی می‌کردم. بده یه همچه حامی قلتشنی مثه آدمیزاد داشته باشیم؟ حالا تو می‌خوای بزنی به دِه، برو تا سرتو ببُرن و بِِبرن تو ده کله گرگی بگیرن.»

 ـ «من دیگه دارم از حال میرم. دیگه نمی‌تونم پا از پا وردارم.»

 ـ «اِه، مثه اینکه راس‌راسکی داری نفله میشی. پس با همین زور و قدرت‌ت می‌خواسّی بزنی به دِه؟»

 ـ «آره، نمی‌خواسّم به نامردی بمیرم. می‌خواسّم تا زنده‌ام مرد و مردونه زندگی کنم و طعمه خودمو از چنگ آدمیزاد بیرون بیارم.»

 گرگ ناتوان این را گفت و حالش بهم خورد و به زمین افتاد و دیگر نتوانست از جاش تکان بخورد. دوستش از افتادن او خوشحال شد و دور ورش چرخید و پوزه‌اش را لای موهای پهلوش فرو برد و چند جای تنش را گاز گرفت. رفیق زمین‌گیر از کار دوستش سخت تعجب کرد و جویده جویده از او پرسید: «داری چکار می کنی؟ منو چرا گاز می گیری؟»

 ـ «واقعا که عجب بی‌چشم و رویی هسّی. پس دوسّی برای کی خوبه؟ تو اگه نخوای یه فداکاری کوچکی در راه دوست عزیز خودت بکنی پس برای چی خوبی؟»

 ـ «چه فداکاری‌ای؟»

 ـ «تو که داری می‌میری. پس اقلا بذار من بخورمت که زنده بمونم.»

 ـ «منو بخوری؟»

 ـ «آره، مگه تو چته؟»

 ـ «آخره ما سال‌های سال با هم دوسّ جون جونی بودیم.»

 ـ «برای همینه که می‌گم باید فدکاری کنی.»

 ـ «آخه من و تو هردومون گرگی‌م. مگه گرگ، گرگو می‌خوره؟»

 ـ « چرا نخوره؟ اگرم تا حالا نمی‌خورده، من شروع می‌کنم تا بعدها بچه‌هامونم یاد بگیرن.»

 ـ «آخه گوشت من بو نا میده.»

 ـ «خدا باباتو بیامرزه؟ من دارم از نا می‌میرم تو میگی گوشتم بو نا میده؟»

 ـ «حالا راسّ راسّی می‌خوای منو بخوری؟»

 ـ «معلومه. چرا نخورم؟»

 ـ «پس یه خواهشی ازت دارم.»

 ـ «چه خواهشی؟»

 ـ «بذار بمیرم، وختی مردم هر کاری می‌خوای بکن.»

 ـ «واقعا که هر چی خوبی در حقّت بکنن انگار نکردن. من دارم فداکاری می‌کنم و می‌خوام زنده زنده بخورم‌ت تا دوستی‌مو بت نشون بدم. مگه نمی‌دونی اگه نخورمت لاشت می‌مونه رو زمین اونوخت لاشخورا می‌خورنت؟ گذشته از این وختی که مردی دیگه گوشت‌ت بو می گیره و ناخوشم می‌کنه.»

 این را گفت و زنده زنده شکم دوست خود را درید و دل و جگر او را داغ داغ بلعید.

 


دیگه برداشت آْزاده هر چی دلتون میخواد نتیجه بگیرید

فقط این هم منبع این مطلب:

http://www.pakdelan.mihanblog.com/post/61

[ شنبه 11 دی‌ماه سال 1389 ] [ 08:38 ق.ظ ] [ رها ]

گوشی رو که قطع کردم لرز افتاد تو دلم  یهو انگار یه آبشار موقع پایین اومدن تو دلم یخ زد. ساکت ساکت نشستم و هیچ حرفی نمیتونستم بزنم. اینجور موقع ها هیچی نمیتونه گرمم کنه هیچی. 

رفتم کز کردم پهلوی بخاری و تو سکوتم نشستم. آخه یکی نیست بگه حالا زنگ نمیزدی نمیشد؟  فکر کن وجود خارجی ندارم هان؟ اصلا همه تون همین فکرو کنید. دیگه تو خونه تلفنم رو سایلنت میکنم تلفن خونه رو هم از برق میکشم. اینطوری بهتره. خودم بعدا زنگ میزنم. 


 انگار کلی تلاش کردم برای ساختن یک قلعه؛ ساختم، خوب هم ساختم؛ اما این قلعه شنیه. 


تو که خیلی برات فرق نمیکنه که من کجام و چکار میکنم. میفرستم چشم به همین آدرس جدیدت میفرستم باشه. برام ادرس جدیدت رو بذار. الان برم عکسای نیکا رو بفرستم به آدرس جدیدش. 


تو راه برگشت به خونه یه بغضی سر گلوم گیر کرده بود و از اون مواقعی بود که اصلا دلم نمیخواست تنها گریه کنم؛ دلم یه شونه میخواست و یه کسی که آرومم کنه. در رو که باز کردم پشت سرم خانم همسایه واحد بالایی داشت میومد. اشکام داشت تو چشمام میرقصید. تو تاریکی نسبی جلوی در بهش لبخند زدم ونگاهم رو بعد از یکی دو ثانیه ازش دزدیدم و سلام...

باید  از یه جایی شروع کنم دیگه. اول میخوام آرایشگرم رو عوض کنم. لیلا خانوم هر سازی زدی گفتیم کارت خوبه هیچی نگفتیم، رقصیدیم. طولش دادی، غر زدند سرمون گفتم این ابروهای خوش طاقم رو دست کی بدم آخه؟ (کی میره این همه راهو؟) اما دیگه رها نمیرقصه بسه ... شیر نخوردنش رو در 6 ماهگی که یادته؟ آستانه رها بالاست اما خوب اگه از حد آستانه بگذره...


آه بس کنم دیگر... خوب بگذریم...


[ پنج‌شنبه 9 دی‌ماه سال 1389 ] [ 10:42 ق.ظ ] [ رها ]


  در حدود 8 سال پیش از کتابخونه مرکزی دانشگاهمون کتابی رو امانت گرفتم که به نظر خودم یکی از بهترین کتابهایی بود که خونده ام. کتاب پر مغزی که باید سطر به سطرش با دقت خونده بشه و هر شخصیتی استعاره از چیز یا شخصی در دنیای واقعی است. خیلی خوب ساخته و پرداخته شده  و توسط محمد قاضی فقید خیلی هم خوب ترجمه گردیده. ابتدای کتاب حدود 20 صفحه رو مترجم برای کتاب مقدمه نوشته و چه مقدمه جامعی که با خوندنش یک افق وسیع از محتوای کتاب پیش روی شما گذاشته میشه که به درک بهتر  از کتاب منجر میشه. یادمه که حدود یک سال بعد که کتاب رو مجدد گرفتیم که دوستم مطالعه کنه متاسفانه مقدمه کتاب سر جاش نبود و رفته بود تو ممیزی. پس نتیجه میگیریم که اکنون هم اگه بتونیم این کتاب رو پیدا هم بکنیم خیلی از مطالب دیگه وجود ندارند. به هر حال من از چند قسمت این مقدمه، به صورت پراکنده یادداشت برداشته ام و یک قسمتیش رو هم مینویسم اینجا تا کسانی که نخوندند بخونند و شاید که مشتاق شوند برای خوندن اصل کتاب و کسانی هم که خوندند که خوب یک یاداوری خوب براشون باشه.

 

   تاریخ همانند موجود زنده ایست که حوادث تلخ و شیرین گیتی کالبد آن را تشکیل میدهند. اما روح آن مجموعه علتهای حقیقی و پیوندهای ناآشکاری است که اساس پیشامدهای روزگار را بوجود می آورد.

تاریخی که آناتول فرانتس نوشته تاریخ هر قومی است و در واقع تاریخ هیچ قومی نیست. وی با کمک طنز انسان را شکل مسخ شده پنگوئن های قطبی میداند. طرز راه رفتن متکبرانه، سینه های ستبر و شکم برامده و کله پوکشان چقدر به آدم های مغرور شبیه است. مولانا میگوید:مردم از حیوانی و آدم شدم    پس چه ترسم کی ز مردن کم شوم

   اما عقیده فرانس کاملا برعکس است و پنگوئن ها را که نمونه ای از بهترین مرغان آزاده و بی آزارند انتخاب کرده و نشان داده که پس از تعمید به جای آدم شدن، پست تر و حیوان تر از پیش شده اند. به عقیده او:حیوانیت+درندگی و حیوانیت بیشتر=بشر

 

    در این کتاب از زبان سن مائل کشیش نقل است: از روزی که تبدیل به انسان شده اند کمتر به راه عقل و خرد میروند. اینان وقتی مرغ بودند جز در فصل عشق  و زناشویی با هم نزاع نمیکردند ولی حالا هرروز و هرساعت با هم در جنگند... و حال ببین چقدر از آن عظمت روحی و صفای اخلاقی سقوط کرده اند.

  شیطان سکان زندگی آدم را در دست میگیرد و دست بر نقطه حساس روحشان مینهد. آنچه در ذهن بشر شیطان نامیده میشود نیروی درونی اوست که هر چه بیشتر از طبیعت خود دور شود بیشتر خود را در جذبه ها و هوس ها گرفتار میسازد و ترس از عذاب و موانع مذهبی نمیتواند آنچه را گناه مینامند از میان بردارد. دین و قوانین اخلاقی هر چه بیشتر بشر را از حقیقت خود دور کنند  نتیجه عکس خواهد داد.

... اگر قرار بود که در اعمال مذهبی اساس و اصل بر تشریفات مذهبی رجحان داشته باشد، بازار روحانیون به ورشکستگی دچار میشد."باریتعالی! تجربه تلخ این بنده شرمسار را باور کن هر اندازه که اعمال مذهبی تو مقید به تشریفات و رسوم ظاهر باشد مشکلات بیشتری در راه اجرای عدالت آسمانی تو ایجاد خواهد شد. به این ترتیب فرانس مخالفت خود را با تشریفات بیهوده مذهبی به عمل می آورد. جستن را رستگاری در کنج عبادتگاه ها نهایت بی دینی است.

 

   پنگوئن ها هنگامی که به دست سن مائل تعمید یافتند و دارای روح انسانی شدند ابتدا روش پیشین خود را در زندگی دسته جمعی و سادگی و صفا و یکرنگی را نسبت به یکدیگر کاملا رعایت میکردند و عادات و رسوم ایشان ساده و معصومانه بود. اما روح مضطربی که پس از مسخ در جسم آنان به ودیعه گذاشته شده بود با خواهشهای درونی آنها درآمیخت و احتیاجات روزمره آنها را به تلاش معاش واداشت. ابتدا اختلافات طبقاتی بروز کرد و سپس نخستین جنگ بر  سر مالکیت زمینها اتفاق افتاد و شعله های خشم زبانه کشید.

 

   اکنون که ثروت و تمدن نیز به اندازه فقر و بربریت متضمن علل جنگ است، اکنون که جنگ و شرارت بشر علاج پذیر نیست تنها یک چاره در پیش است و بس. عاقلی باید تا خروارها بمب و خمپاره در زیر زمین تعبیه کند و این کره کثیف را به یکباره منفجر کند؛ آنگاه وقتیکه قطعات آن در فضای لایتناهی در می غلتند بهبود غیر محسوسی در عالم پیدا خواهد شد و وجدان عمومی که اصلا وجود ندارد خرسند خواهد گردید.

 

 

   چه خوش بود روزگار توحش و بربریت ها که دشمنی ها و دوستیها آشکار بود و تکلیف همه در این خصوص روشن. بدبختانه هر چه عقربه زمان به دوران ما نزدیک تر میشود انتقام ها رنگ دیگری به خود میگیرندو دشمنیها با چهره ای تازه آغاز و انجام می یابند. کینه ها در پرده ای از فریب پنهان میشود لباس دوستی به خود میپوشد. لشکر کشیهای آن روزگار به دسته بندی های سیاسی امروز تبدیل میگردد و برای کوبیدن مخالفان راهی بهتر از پرونده سازی به نظر نمیرسد.

 

   ماژیس(کشیش جوان) خطاب به سن مائل که اصرار در جامه پوشاندن به پنگوئن ها داشت گفت:" لباس پوشاندن به پنگ.ئن ها متضمن نتیجه ای بزرگ است؛ اکنون که یک مرد پنگوئن خواهان زنی میشود خوب میداند چه میخواهد و تمایلاتش محدود به آشنایی و شناسایی کامل و صحیحی نسبت به شیء مطلوب استحال اگر زنان ستر عورت کنند مرد پنگوئن اطلاع کافی از آنچه او را به سوی زنان جذب میکند نخواهد داشت تمایلات مبهم و غیر مشخصی به صورت هزار گونه خواب و خیال درخواهد آمد. آن وقت است که پی به عشق و دردهای جانگداز خواهد برد! در این ضمن زنان پنگوئن نیز چشمان خود را به زیر خواهند انداخت و لب خواهند گزید و عشوه ها خواهند فروخت و چنان حالات مرموزی خواهند گرفت که گویی در زیر جامه یا حجاب خود چه گنجی نهفته دارند. وه که چه رقت انگیز خواهد بود!" البته اینجا شیطان در قالب ماژیس سخن میگوید اما به نظرم پر بیراه هم نیست. کمااینکه ما در جامعه خودمون خیلی از این مسائل رو به چشم میبینیم و چه بسا باکرگانی که قدیس گونه میتوانند مالک خیلی چیزهایی باشند که در غیر این صورت شاید دستیابی به آن ممکن نبود. البته خوب این مسئله خیلی جای بحث داره و چالش خیلی گسترده ای رو میطلبه که بهتر است در فرصت بهتری و جداگانه به آن بپردازیم. و به همین چند جمله بسنده میکنم.




ادامه مطلب
[ سه‌شنبه 7 دی‌ماه سال 1389 ] [ 09:36 ق.ظ ] [ رها ]

همچین بفهمی نفهمی کمی تا قسمتی هم سرد شده. مدتی بود که دنبال یک فیلم هنری و با کیفیت (از نظر محتوا) بودم که بذارم. به نظرم بد نام بهترین گزینه بود. چیزی نمیگم اگه دوست داشتید با من ادامه بدید و همراه بشید که شک ندارم اگه ندیدید مشتاق میشید به دیدن این شاهکار آلفرد هیچکاک این نابغه سینما.



بدنام Notorious

کارگردان : آلفرد هیچکاک - محصول سلزنیک RKO سال 1946
بازیگران: کری گرانت - اینگرید برگمن - کلود رینز


فیلم بدنام از محبوب ترین فیلم های استاد سینما آلفرد هیچکاک و به قولی هیچکاکی ترین فیلم اوست که به همراه فیلم سرگیجه Vertigo دو فیلم عاشقانه مهم استاد را شکل می دهند. این فیلم که به فارسی هم دوبله شده است از فیلمنامه بسیار عالی بن هکت و بازی بازیگرانی همچون کری گرانت - اینگرید برگمن و کلود رینز بهره می برد که دو مورد آخری را در فیلم معروف کازابلانکا حتما به خاطر دارید.


بدیهی است که حاصل ترکیب یک فیلمنامه عالی با بازیگران افسانه ای و یک کارگردان بی نظیر فیلمی معمولی نخواهد بود . به کسانی که از فیلم کازابلانکا خوششان آمده پیشنهاد میکنم که حتما این فیلم را هم ببینند.

به مانند کازابلانکا - بدنام هم فاقد هر گونه سکانس زائد و اضافی است و بعد از شروع فیلم شما را تا آخر سر جای خود مینشاند و مسلما شما را برای تماشای مجدد علاقمند تر میکند.
سکانسهای شاهکار هیچکاکی در فیلم فراوانند و هر کدام به تنهایی می توانند کلاس درس سینما باشند:
از کادربندی ها گرفته تا تراولینگ دوربین - نماهای نقطه نظر - کلوزآپ ها - دیالوگهای بازیگران - موزیک و ...فیلم برداری سیاه و سفید با کنتراست بالا که به خصوص در نسخه دی وی دی مشهود است یکی از بهترین نمونه های فیلم های هیچکاک است که کاملا حال و هوای فیلم به بیننده منتقل می کند.

فیلم از دادگاه محاکمه پدر یک دختر آلمانی به نام آلیشیا هوبرمن (برگمن) شروع می شود که به جرم همکاری با نازیها محکوم می شود. سازمان جاسوسی آمریکا ماموری به نام دولین Devlin(گرانت) را مامور مواظبت و زیر نظر گرفتن آلیشیا می کند تا دختر را ترغیب کند که اطلاعاتی را با نفوذ در شبکه دوستان پدرش به آنها بدهد اما دختر که به خاطر ناراحتی مرگ پدرش رو به میخوارگی آورده به این مامور خشک سازمان سیا نم پس نمی دهد. اما به تدریج در پی یک سری وقایع مامور سر سخت شیفته آلیشا می شود و علائمی هم از عشق در رفتار دختر
بروز می کند اما هر دو نسبت به هم شک دارند. دولین که عاشق آلیشیا شده شک دارد که آیا آلیشیا فقط به خاطر یک خوشی موقتی با او کنار آمده یا واقعا او را دوست دارد. آلیشیا هم فکر می کند که دولین برای پیش بردن کار سازمان خود به او اظهار علاقه می کند.

همین تصور بالاخره هر دو را از هم جدا میکند و آلیشا خود را وارد سازمان جاسوسی نازی ها می کند تا ....

دولین : چرا از این آهنگ عشقی خوشت می آد.

آلیشیا: آخه هیچ چیز مثل یک شعر عشقی منو به خنده نمی ندازه.


طی یک بازی از قبل حساب شده دولین آلیشیا را در مسیر حاسوسان آلمانی قرار می دهد تا اینکه الکس (سر دسته جاسوسان آلمانی و دوست سابق پدر آلیشیا) به تور عشق او می افتد پس از ورود آلیشیا به خانه الکس در طی مهمانی شامی که به افتخار آلیشیا برگزار می شود او متوجه بطری های شراب مشکوکی می شود و نام مهمان ها را به خاطر می سپارد تا در برخورد بعدی با دولین به او گزارش دهد. اما هنگام گزارش دادن به دولین در میدان اسب سواری صحبت های کنایه آمیز آلیشیا (که دولین را مسئول وضع فعلی خود می داند) دولین را از کوره به در می برد. و گلایه های هر دو آغاز می شود الکس از دور این وضعیت عجیب را زیر نظر دارد.

در ادامه داستان طی سکانسی بسیار زیبا در داخل سفارت آمریکا در برزیل در حالی که دولین در حال دفاع از آلیشیا در برابر بدگویی سایر کارکنان سفارت است ناگهان آلیشیا وارد می شود و خبر غیر منتظره ای را می دهد. "الکس رسما از من خواستگاری کرده و من باید تا ظهر جواب او را بدهم"

کارکنان سفارت به مشورت و صحبت می پردازند و آلیشیا مرتبا به دولین خیره می ماند تا ببیند جواب او چیست و آیا او جلوگیری خواهد کرد ؟ اما با عدم عکس العمل مناسب دولین- آلیشیا کاملا از او ناامید می شود.

اما کارکنان سفارت از اینکه بهتر می توانند اخبار داخل خانه الکس را بفهمند کاملا خشنودند....

الیشیا که واکنشی را از طرف دولین مشاهده نمی کند عمدا خود را علاقمند به ازدواج

با الکس معرفی می کند و قول همکاری بیشتر را هم به اعضا سفارت می دهد. اما دولین علی رغم ظاهر خود آنقدر از جریان ازدواج عصبانی است که بطری شرابی را که برای آلیشیا خریده است در محل سفارت فراموش می کند و به اتاق خود بر می گردد .با زوم دوربین بر روی بطری متوجه می شویم که او واقعا عاشق آلیشیاست اما در برابر وظیفه ای که روسا به او گفته اند سکوت کرده است.

بالاخره الیشیا با الکس ( آلمانی) ازدواج می کند و خانم خانه می شود اما مادر الکس از توجه زیاد
الکس به الیشیا ناراضی است. الیشیا کلید تمام اتاقهای خانه را بدست می آورد به جز سرداب
شراب که الکس حساسیت ویژه ای به آن دارد. آلیشیا در دیدار بعدی با دولین این جریان را با او

در میان می گذارد اما باز هم متلک پرانی عشاق سابق ادامه دارد:

دولین: خوب مگه تو زنش نیستی ؟ کلید سرداب رو ازش بگیر ببین تو سرداب چه خبره.
- آلیشا: اما من فکر نمی کنم الان وقتش باشه . هنوز یه خورده زوده.
- دولین: اه . پس ماه عسل هنوز تموم نشده. زیباییت رو دست کم نگیر خانم جون. خوب میتونی
رامش کنی. قبلا ها که خوب این کارها رو میکردی
- آلیشیا: شوخی نکن . من که تخصص ندارم. از نظر من بطری های شراب همشون شبیه همدیگن.

سرانجام به پیشنهاد دولین قرار می شود که شب قبل از مهمانی ازدواج آلیشیا و الکس- آلیشیا کلید را از دسته کلید الکس بدزدد و در میان مهمانی به دولین برساند تا او سرداب را وارسی کند.

الیشیا با زیرکی قبل از مهمانی کلید را از دسته کلید الکس برمی دارد و منتظر ورود دولین می ماند اما در مهمانی الکس مثل یک عقاب پیر دائما آلیشا را می پاید و دولین هم هشدار می دهد که باید مواظب موجودی شراب مهمانی باشیم چون اگر تمام شود و الکس به اتفاق پیشخدمت بخواهند از سرداب شراب بیشتری بیاورند کارمان تمام است. دولین و آلیشیا نگران از موجودی شراب در مهمانی منتظر فرصت مناسب می مانند تا الکس متوجه غیبت آنها نشود. و این فرصت بالاخره محیا می شود. در سرداب شراب دولین سرگرم جستجو می شود و آلیشیا هم که به بهانه ای از پیش الکس و مهمان ها آمده است نگهبانی می دهد تا اینکه دولین پی به ماده مشکوک داخل برخی شیشه ها (اورانیوم) می برد اما در این میان الکس و پیشخدمت برای جبران کمبود شراب مهمان ها دارند به زیر زمین می آیند. آلیشیا و دولین به سرعت از سرداب خارج می شوند اما الکس آنها را می بیند: الیشیا: الکس ما رو دیده . الکس ما رو دیده . اون حتما فهمیده..
دولین: نه . صبر کن. زود باش منو ببوس . منو ببوس . اون باید فکر کنه ما برای این کار اینجا هستیم
الیشیا: نه . نه . ولی ....
الکس: ببخشید که محفل عاشقانه شما را به هم می زنم. تو اینجایی الیشیا ؟!

الیشیا: اوه الکس. منو ببخش . دولین خیلی مست بود و به زور منو اورد اینجا. من نتونستم ....

اما الکس برای آبرو داری در مقابل مهمانها از آلیشیا می خواهد که فعلا پیش مهمانها برود تا امشب
در این باره صحبت کنند و خودش دوباره برای بردن شراب راهی سرداب می شود. در مقابل در سرداب او کلید سرداب را در دسته کلیدش نمی بیند و ناگهان با نگاه به همانجایی که الیشیا را با دولین دیده است همه چیز را حدس می زند اما به روی خودش نمی آورد.

شب قبل از خواب دسته کلید را عمدا در دسترس الیشیا می گذارد و نیمه شب با دیدن کامل شدن دسته کلیدش شک او در مورد الیشیا به یقین مبدل می شود. نیمه شب مادرش را که زن بسیار حیله گری و تیزهوشی است بیدار می کند تا جریان را به او گفته و چاره جویی کند:

- الکس: مادر . من با یک زن جاسوس ازدواج کرده ام .

الکس می گوید که او را امشب در خواب خفه میکنم. " آلیشیای لعنتی....نباید گول اون چهره رو می خوردم.."

اما مادر راه حل بهتری را پیشنهاد می کند تا سایر آلمانی ها هم بویی از اشتباه محلک الکس نبرند:

- اون رو طوری به تدریج مسموم می کنیم که کسی بویی نبره .... اینو بزار به عهده من. ...

ار مسموم کردن تدریجی آلیشیا با ریختن سم در نوشیدنی او توسط مادر الکس به تدریج آغاز می شود اما خود الیشیا فکر می کند که در اثر زیاده روی در مصرف شراب است که گیج و کسل شده است تا اینکه متوجه می شود که بزودی دولین هم به ماموریت خارجی خواهد رفت و اینجاست که می فهمد که دیگر کارش با دولین تمام است.


در یک سکانس زیبای دیگر دولین را می بینیم که روی نیمکت پارک منتظر ملاقات و گرفتن گزارش از آلیشیاست تا اینکه آلیشیا با حالتی سست و بیحال سر می رسد و از تاخیر خود عذر خواهی می کند اما تا اینجا هم لج و لجبازی دو طرف ادامه دارد و غرور هر دو مانع بروز احساسات قلبی می شود:


- دولین : چیه ... مثل اینکه سرحال نیستی..
- آلیشیا: خب ... یک کمی...
- دولین: ببینم مریضی ؟
- آلیشیا: نه ...... خمارم !

- دولین: آفرین ... دوباره رفتی سراغ بطری..

آلیشیا آخرین یادگاری را که دستمالی از دوران آشنایی اولیه اش با دولین بوده به او بر می گرداند و خداحافظی می کند تا به خانه شوهرش برگردد اما دولین که این رفتار آلیشیا را عجیب می بیند به او خیره می ماند.


در سکانی عالی در خانه الکس آلیشیا به اتفاق الکس و مادرش نشسته است و دانشمندی آلمانی در حال صحبت با آلیشیاست و آلیشیا سعی دارد از او حرف بکشد اما دانشمند که از چیزی خبر ندارد با دیدن وضع وخیم الیشیا به او پیشنهاد سفر کوهستان را میکند. مادر الکس چای مخصوص الیشیا و دانشمند را آماده کرده است اما اشتباه مادر باعث لو رفتن قضیه می شود.


الکس و مادرش رو به دانشمند: نه . نه . ... اون چای آلیشیاست. با این حرکت الکس و مادرش - آلیشیا پی به عالت بیماری خود می برد و مات و مبهوت به الکس و مادرش و سپس فنجان چای خیره می شود و از فکر اینکه این دو باعث مسمومیت او شده اند جا می خورد اما چیزی نمی گوید. می خواهد از اتاق بیرون رود اما در میانه راه از هوش می رود.....

در صحنه قبل از اینکه آلیشیا متوجه جریان مسمومیت خود شود زاویه دوربین هیچکاک تصویر چهره او را از پشت فنجان حاوی سم به زیبایی تمام نشان می دهد و تماشاگر اثر سم را در چهره او به خوبی می بیند.


یکی از معروف ترین سکانسهای تاریخ سینما صحنه حرکت دوربین فیلم بدنام از چلچراغ سقف
سالن مهمانی و حرکت پیوسته و آرام آن به پایین است تا جاییکه به کلید مخفی شده در دست
الیشیا که منتظر ورود دولین به مهمانی است می رسد.
هیچکاک در این باره گفته است: می خواستم ابتدا با نشان دادن فضای مهمانی و سرگرم بودن

مهمانها و سپس حرکت طولانی دوربین و زوم کردن عمیق آن بر روی کلید وجود درام (داستان) دیگری را در داخل درام ظاهری مهمانی نشان بدهم. جایی که درام اصلی ماجرا در جریان است همین کلید است اما دیگران سرگرم تفریحات خویش هستند و از آن خبر ندارند.


در فیلم بدنام سکانس معروفی است که مربوط به بوسه طولانی کری گرانت و اینگرید برگمن

است و به طولانی ترین سکانس بوسه تاریخ سینما مشهور است. اما طبق قوانین اداره سانسور
آمریکا در آن زمان مدت بوسه نمی بایست از 3 ثانیه بیشتر باشد.هیچکاک که همیشه از دست
انداختن اعضای سانسور فیلم آمریکا لذت می برد برای عبور از این سد با مهارت تمام طوری این
سکانس را فیلبرداری کرده است که حرکت و جابجایی دوربین هم اداره سانسور و هم تماشاگر

را فریب می دهد و این طور به نظر می رسد که برگمن و گرانت 3 دقیقه در حال معاشقه اند.



کلید در فیلم بدنام یک عنصر اساسی است چون کلید سرداب شراب رهگشای راز خانه الکس است و اهمیت کلید سرداب در فیلمبرداری هیچکاک تاکید می شود. بعد از پایان فیلبرداری بدنام اینگرید برگمن کلید مورد نظر را عمدا پنهان می کند و آنرا برای یادگاری پیش خود نگه می دارد تا اینکه 34 سال بعد در سال ۱۹۸۰ درست چند ماه قبل از مرگ هیچکاک در مهمانی که تمام دوستان و بازیگران قدیمی هیچکاک جمع شده بودند آنرا به عنوان یک هدیه مخصوص به هیچکاک هدیه می کند که باعث شادی و گریه هیچکاک می شود.

به دلیل آوردن موضوع اورانیوم در فیلم ( که در سال 1946 بسیار مبتکرانه و جسورانه بود) هیچکاک تا سه ماه از سوی پلیس فدرال آمریکا از دور تحت نظر بود. چرا که در آن موقع موضوع اورانیوم و بمب اتمی که فقط چند ماه از ساخت آن توسط آمریکا می گذشت بسیار سری و مهم قمداد می شد.

برگرفته از سایت persian tools



ـ این پست خیلی ویژه به رها و هاله عزیزم تقدیم میگردد

[ شنبه 4 دی‌ماه سال 1389 ] [ 11:04 ق.ظ ] [ رها ]

امروز یه سر کوچولو اومدم نت. دیروز که کامل همه چی قطع بود و بنده هم سرم خیلی شلوغ.

گفتم امروز رو تو یه فرصت کوچولو بیام و صرفا یک پست حمایت انتخاباتی بگذارم.

کیامهر عزیز ازدوستان خیلی خوب ماست و دوست دارم که برنده بهترین وبلاگ فصل باشه.


کیامهر باستانی از وبلاگ جوگیریات



و بهترین رویداد وبلاگی فصل کرگدن

[ جمعه 3 دی‌ماه سال 1389 ] [ 03:23 ب.ظ ] [ رها ]

   1      2    >>

.: Weblog Themes By SibTheme :.

http://www.webgozar.com/stats/3002198