X
تبلیغات
رایتل

سایه سار مهربانی
 
قالب وبلاگ
لینک دوستان
.


گفته بودم که از داستان های سوپ جوجه خواهم نوشت. این یکی از دل نوشته های مادری است به نام "ژانت لیزفسکی" که چون خیلی دوستش داشتم و حرف دل خیلی از مادرها میتونه باشه به عنوان اولین داستان از این مجموعه در این پست میگنجونمش. امیدوارم خوشتون بیاد.



او به این دنیا قدم میگذارد. او از آسمانها فرستاده شده و در آغوش من است. هدیه ای است از طرف خداوند؛ یک هدیه وصف ناپذیر. وقتی به او نگاه میکنم، صفا و آرامش فضای اطرافش را احساس میکنم.در حالیکه اشک شوق میریزم آرام در گوشش میگویم: " از اینکه پیش ما هستی خیلی خوشحالیم. ما برای دیدن تو خیلی انتظار کشیدیم". او چشمهایش را باز میکند، انگار چیزی در وجود  من تغییر میکند. یک لحظه جاودانه که پر است از سئوالهای بی شمار در مورد این که زندگی چیست. در چشمهایش عشق مطلق و اعتماد کامل را میبینم. من یک مادر هستم. در آن لحظه چیزی را که برای راهنمایی او نیاز دارم احساس میکنم و از ته دل به آن آگاهی می یابم. 

او بر روی تختخواب بین من و پدرش خوابیده است. انگشتان دست و پای او را میشماریم و از اینکه یک چنین موجود کوچکی اینقدر کامل آفریده شده در شگفتیم. سعی میکنیم قیافه او را با قیافه خودمان مقایسه کنیم تا ببینیم چه قسمتهایی از چهره اش به ما رفته و چه قسمتهایی بی  نظیر هستند. چیزی برای گفتن نداریم، اما قلب و ذهن ما پر است از افکار مختلف؛ آرزوها و رویاهایی که برای او داریم، این که چه هدیه ای با خودش برای ما آورده است و ارتباط او با دنیا چگونه باید باشد. درست لحظه ای که به او نگاه میکنم و عشق و لذتی را که با خود آورده احساس میکنم، به نظر میرسد فشارهای زندگی از روی دوشم برداشته میشود و آنچه در دنیا مهم است و حقیقت دارد بر من آشکار میشود. انگار در کنار یک دانشمند بزرگ و عاقل قرار گرفته ای. حالا دیگر بشتن چشمها و خوابیدن دشوار است. 



با گذشت روزها و سالها از بزرگ شدن و تبدیل شدن او به شخصیت دیگری بهت زده میشویم. اولین لبخند، اولین قدم ... همه طبق نقشه اما به زبان و روش مخصوص به خودش. او به ما یاد میدهد که چگونه دوباره مانند دوران کودکی بازی کنیم، مانند او راه برویم و دنیا را دوباره ببینیم. چیزهایی که دیدن  وشناختنشان برای ما عادی شده بود دوباره کشف کنیم. مسلما چیزهای زیادی هست که آنها را به یاد می آورد، احساس میکند و میبیند. چیزهایی که ما دیگر نمیتوانستیم ببینیم و احساس کنیم.



زمانی پرواز خواهد کرد و بزرگ خواهد شد، یک دختر جوان، آماده بلندپروازی در این دنیا و دادن آنچه که به خاطر آن آمده است. رفتن او درد آور خواهد بود. میدانیم که او مال ما نیست و نمیتوانیم او را نگه داریم. او پیش ما آمده تا به ما درس دهد، ما را خوشحال کند ، ما را کامل کند و به خدا ارتباط دهد.

 

شما رو نمیدونم اما من که بار اول که خوندم چشمام خیس شدند و بعد از هر بار خوندن حس غریبی بهم دست میده.


* این مطلب برگرفته از کتاب سو جوجه برای تقویت روح مادران ، نوشته: جک کنفیلد ، مارک ویکتور هنسن، جنیفر رید و مارسی شیموف...برگردان: اکرم علیزاده

[ شنبه 30 دی‌ماه سال 1391 ] [ 10:24 ب.ظ ] [ رها ]

بعضی چیزها هستند که مثل ارث بابای آدم بی هیچ زحمتی به دست میان. هوش و استعداد و زیبایی هم این این دست هستند. بعضی آدم ها باهوش تر و با استعدادتر هستند. البته خوب کاری نداریم که الان به زور دگنک و هزار مدل کلاس و معلم های رنگارنگ و یادگیری انواع و اقسام تست ها و ... بچه ها رو میخواهند وارد مدرسه های استعدادهای درخشان کنند و باز هم کاری نداریم که همین بچه ها با تمام این ادعای هوش و ذکاوت، هزار مدل پشت کنکور میمونند و آخر سر ... آخر سر هم به ما چه اصلا. بگذزیم ... البته خود من با بچه های باهوش خیلی حال میکنم و یاد دادن به همچین بچه هایی بسیار لذت داره و بدون اینکه زحمت بکشی خیلی سریع مطلب رو میگیرند. البته یه مسئله ای که در مورد بچه های واقعا باهوش هست اینه که ممکنه این هوش سرشار باعث شه به خودشون کمی غره بشن و کمتر تلاش کنند.


 داستان لاک پشت و خرگوش رو که حتما حتما یادتون میاد. همون خرگوش تیز پایی که حریف خودش، لاک پشت رو دستکم گرفت و ... آخرش هم که بهتر میدونید. میخوام اینو بگم که تلاش و پشتکار در زندگی خیلی خیلی موثره و هر کسی بدون توجه به میزان بهره هوشی خودش میتونه خودش رو تا هر حدی که فکر میکنه میتونه برسه بالا ببره. عاشق این آدم های با اراده هستم من. یکی از آشنایان، مثال خوبی برای همین آدم های با اراده و پشتکاره. شخصی که بسیار سخت زندگی کرده و تو شرایط بسیار سختی هم درس خونده. یک شخص معمولی و با بهره هوشی معمولی. اما خواسته که اینجایی که هست نباشه و به پیش رفته و رفته و رفته ... تا جایی که شنیدم به مدارج علمی بالایی دست پیدا کرده و خیلی خوب داره زندگی میکنه. من این آدم رو همیشه تحسین کرده و میکنم. چون کمابیش میدونم چطور به اینجایی که الان هست رسیده و براش بسیار خوشحالم. 


[ چهارشنبه 27 دی‌ماه سال 1391 ] [ 10:53 ق.ظ ] [ رها ]

دخترکم، عزیزم، شیرینم داری کم کم جلوی چشمانم بزرگ میشی و پیش میری.





                           


ادامه مطلب
[ دوشنبه 18 دی‌ماه سال 1391 ] [ 03:30 ب.ظ ] [ رها ]
این مطلب توسط نویسنده آن رمزگذاری شده است.
برای مشاهده آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.
رمز عبور:
[ دوشنبه 18 دی‌ماه سال 1391 ] [ 12:53 ب.ظ ] [ رها ]

زمستون امسال رو خیلی حس نمیکنم چون خیلی کم از خونه خارج میشم. اما چند روز پیش که بعد از مدتها از خونه خارج شده و کمی پیاده مسیری رو طی کردم تغییر دما رو بطور محسوسی متوجه شدم. زمستون فقط تو خونه میچسبه چون من به سرما حساسم و گاهی اصلا گرمم نمیشه. گویی سرما تو دلم خونه میکنه و از اونجا به تمام تنم ساطع میشه. ولی شبهای بلند زمستون توی گرمای خونه و نوشیدن یک نوشیدنی گرم در کنار عزیزانت حس بسیار خوبی داره که کمتر مشابهش رو میتونیم داشته باشیم.

امسال که دیانا کوچیکه و نمیتونیم خیلی بیرون ببریمش توفیقی اجباری شده که بیشتر در خونه باشم و خونه داری کنم. البته بیشتر وقتم به انجام کارهای دختری میگذره قربونش بشم. اینقدر وقتم رو پر میکنه که گاها بیشتر کارهای خونه رو باید فاکتور بگیرم. این اصلا مهم نیست. مهم رضایت پرنسس کوچولومونه که فراهم بشه. الهی فداش شم من که نمیذاره خستگی به تن بابش و من بمونه و با حرکات و رفتارهاش همه رو از بین میبره.

وقتی با اون چشمان به غایت زیباش به چهره و مخصوصا چشمانمون خیره میشه جفتمون به پرواز در میاییم و به اوج میریم. تو اون چشمان پر عمقش غرق میشیم و حس توصیف نشدنی ای بهمون میده. 



چند سال پیش که چندان به مادر شدن فکر نمیکردم به طور اتفاقی کتاب سوپ جوجه برای تقویت روح مادران رو خریدم. مونده بود و غیر از چند تا داستانش نخونده بودمش. هر وقت فرصت کنم یکی یکی ازشون میخونم و حسشون میکنم. یه کتاب مستنده که بر اساس نوشته های همین مادران و گاها بچه ها نوشته شده. ساده است و نثر روونی داره. اما واقعا حکم سوپ جوجه رو داره اونهایی که خوندند متوجه میشن من چی میگم. دوست داشتم یکی دو تا از اون داستان ها یا بهتر بگم نامه ها رو بنویسم. فرصت کنم حتما همین کار رو میکنم. هر چند خود ما هم اگه از مادرانگی هامون از ته دل بنویسیم میتونیم یه همچین سوپ خوشمزه ای رو آماده کنیم.

[ سه‌شنبه 12 دی‌ماه سال 1391 ] [ 11:22 ب.ظ ] [ رها ]
روی بازوی چپ آثار یک زخم کوچک کمرنگ نسبتا بد ترکیب وجود داره.  این آثار همون واکسن BCG معروفه که بدو تولد به نوزاد تزریق میشه و از همون اول جاش روی بازوی ظریف نوزاد مشخصه. حتما هم خوب همه میدونید که این واکسن نسبت به بیماری سل ایمنی میده. دستش درد نکنه چون به واقع بیماری خطرناکی است و چون در کشورمون ریشه کن نشده همچنان باید واکسنش تزریق بشه. اما خوب متاسفانه کمی بد قلقه و به دنبال تزریقش واکنشهایی ممکنه به دنبال داشته باشه.
بار اول که التهاب محل تزریق واکسن رو روی بازوی دخترم دیدم که بعد از حدود چهل و شش روزگی اش رخ داده بود کمی جا خوردم. با وجود اطلاع از اینکه واکنشهایی ممکنه به دنبال تزریق رخ بده اما خوب وقتی رو بازوی بچه یک و نیم ماهه ات یه التهاب اساسی (تقریبا با قطر 7-6 میلیمتر) رو ببینی حس خوبی اصلا نداره. البته بگم بدون درد. اون قسمت ملتهب بود تا یکی دو روز بعد سر باز کرد و چرک اساسی ازش خارج شد. تا یکی دو هفته هم ادامه دار بود این ماجرا. از سه ماهگی اش دیگه التهاب و خروج گاه و بیگاه چرک کامل قطع شد و جاش فقط باقی موند. با اومدن چهار ماهگی این باسیل خان یه مدل دیگه در بدن دلبندمان ابراز وجود کرد و اون هم تورم غدد لنفاوی زیر بغل چپش بود. باز هم نگران نشدم چون مطمئن بودم که باز هم کار باسیل کالمت گرین هستش و سیستم ایمنی دختر خوشگلم باهاش درگیره هنوز. من دور اون فعالیت سیستم ایمنی ات بگردم عزیز دلم آخه. حالا هم سر باز کرده و کلی چرک ازش خارج شده. از دکتر جونش سئوال کردم که چرا اینطوریه این واکسن های ما و اینقدر واکنش چرا آخه؟! جوابم رو اینطوری داد که نوع واکسن BCG ای که ما تو کشورمون داریم از نوعی از این واکسنه که یه جورایی تهاجمی تره و باید چندین بار پاساژ داده بشه که خوب متاسفانه این کار انجام نمیشه. حالا قراره( از همون قرار ها...) که اقداماتی رو انجام بدن در این زمینه. باز هم خوبه با وجود این اذیت هایی که بچه های ما شدند لااقل بچه های اونها کمتر آزار ببینند.


مامان هایی که این مسئله رو پشت سر گذاشتند که خوب هیچی اما اونهایی که هنوز نی نی شون خیلی کوچولوه یا تو راهه(جانم) یا ... نگران نباشند و کار خاصی هم لازم نیست برای این عارضه انجام بدهید. نه پماد نه هیچی. کاریش نکنید. فقط اون ناحیه رو تمیز نگه دارید. همین.
الهی که همه گوچولوها سالم باشند و اونهایی که از این نعمت بزرگ محرومند هر چه زودتر خوب خوب بشن.

[ دوشنبه 4 دی‌ماه سال 1391 ] [ 04:11 ب.ظ ] [ رها ]
.: Weblog Themes By SibTheme :.

http://www.webgozar.com/stats/3002198