به روزهای پایان اردیبهشت و رفتن بنده به یه مرخصی طولانی نزدیک میشیم. همسر صبح ها که تو ماشین میشینیم شمارش معکوس رو اعلام میکنه و خوشحاله که من کمی بیشتر استراحت میکنم. خودم هم خوشحالم.

فقط بچه ها تو محل کارم کمی دلتنگ میشن و من هم برای اونها. بر ای همه شون و همه لحظه هایی که کنارشون بودم. برای بهار با تمام شیطنت هاش و شلوغ بازیها و درد دل کردناش و اینکه دعواش کنم و بهش چشم غره برم و اون یه وری سرش رو کج کنه و بگه ببخشییید و یه دقیقه دیگه همه چی رو مثل یه بچه دو ساله فراموش کنه و باز روز از نو ... برای خانم ع و تمام وراجی کردناش و اینکه مثل گیگیلی همه کاراش رو کلی طول میده.

برای خانم ق و تمام خانومیش و اون لحن زیبا و کشدار صحبت کردنش و صبوری و متانتش. برای خانم ت و محبتاش و اینکه چقدر همیشه هوای این صندوق کذایی رو داره! برای آقای ح و حتی بی قیدی هاش و دودره بازیهاش ضمن کار.

برای خانم ن و غر غر کردناش و سرتق بازیاش. برای آقای خ که کوچکترین فردمون هست و آدم رو گاهی تا مرز جنون میبره تا کارش رو انجام بده و سربسر بچه ها گذاشتناش و جیغ همه رو دراوردناش. برای مدیر هم دلم تنگ میشه و تمام ماجراها و خونسردیش... برای تولد گرفتن هامون و اینکه تو تولد هر کسی یه داستانی اتفاق می افتاد...

همه اینها که گفتم با همدیگه ساعتهای زیادی از زندگی روزانه من رو تشکیل میدهند و من باهاشون کلی خاطره دارم. خاطرات محیط کار هم شیرینند و هم تلخ اما در کل خوبند.

خوبه که تو ذهن این بچه ها تصویر خوبی از خودم رو بجا گذاشته باشم

خوبه که تونسته باشم گوشه کوچکی از ذهنشون رو با خاطرات خوب از خودم پر کرده باشم

خوبه که تونسته باشم چیزی بهشون بیاموزم و متقابلا ازشون چیزهایی رو فراگرفته باشم

خوبه که همه شون همیشه سلامت باشند و خوشحال ...همیشه

بله بالاخره تریمستر دوم هم به پایان رسید و به تریمستر سوم رسیدیم. تریمستر دوم خوب و خاطره انگیز بود و سوم هم حتما به مراتب خوب خواهد بود چرا که به آمدن خوب کوچولوی عزیزمون نزدیکمون میکنه. وه که چه شگفت انگیزه! عمده این سه ماه رو هم مامان و نی نو با هم در خانه میمانند و کلی با هم حال میکنند. 

این خونه موندن برام حس غریبی داره تا بحال اینطور و به مدت زیاد تو خونه نبودم. راستش کمی هم دلم میگیره. درسته که آرامش بیشتری دارم تو منزل و برای خودم و بچه ام خیلی خوب و مفیده اما خوب عادت به خونه موندن ندارم و دلم برای بچه ها هم تنگ میشه ...

اما این روزها حال و هوا فقط حال و هوای این کوچولوی دوست داشتنی و خرید کردن برای اونه که خیلی دلچسب و خواستنی و خاطره انگیزه. روزانه چندین بار به اتاقش رفتن و نگاه کردن به وسایلش و با وسواس خاصی کمد و وسایلش رو مرتب کردن و خرید کردن برای او واقعا لذت بخشه...

... و منتظر اومدنت میمونیییییم.

" مامان جان من مثل یک عدد پنگوئن راه میره تازگیها!" این جمله ای است از زبان نی نو. راه رفتن من با قدم های کوتاه و ریتم نسبتا تند هستش اما تازگیها خودم موقع راه رفتن خنده ام میگیره مثل پنگوئن دینگ دینگ راه میرم. یه وقتایی هم که حواسم نیست و سریعتر راه میرم بامزه تر میشه. البته آهسته راه میرم و از پله ها بالا و پایین میرم و اگه فراموش کنم سریع به یاد توصیه مامان جان میفتم که چقدر روی این مسئله آهسته روی من تاکید ویژه ای داره و سریع چند تا نیش ترمز میزنم و سرعتم رو میارم پایین تر...

دخترکمون هم تازگیها تحرکات شیرینش بیشتر شده و حسابی بالا و پایین میره و مامانش رو به اوج میبره. یکی از بهترین تجربه ها همین وول خوردن های یک موجود کوچیک درونته که بسیار شگفت انگیزه. وقتی تو حالت ریلکس هستم و شاد و خوشحال یا با همسر صحبت میکنیم بیشتر ورجه وورجه میکنه. خیلی شگفت انگیزه وقتی بابایی داره با مامانی صحبت میکنه تو اینطوری ابراز وجود میکنه شیرینکم! بابا جان هم که عاشق! لذت میبره از این جور حرکاتت نازنین.

خیلی داشتنت خوبه کوچولوی من...خیلی عزیزم!